Το φτηνό υλικό των ονείρων όταν ανακυκλώνεται

Διάβασα προσφάτως σε ένα κείμενο του Γιάννη Βαρουφάκη ότι οι εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου στην Αυστραλία χρησιμοποιούν ως μπάζα για την κατασκευή χωματόδρομων για να περνούν οι νταλίκες, οι εκσκαφείς και τα εξορυκτικά μηχανήματα το υλικό από την σύνθλιψη των περίφημων πετρογλυφικών του Burrup. Τα πετρογλυφικά αυτά, που κάποιες φωτογραφίες  τους κατάφερα να δω στο διαδίκτυο είναι μια αποτύπωση εικόνων, προσωπογραφιών, σκηνών από την καθημερινή ζωή αλλά και  από όνειρα και μύθους   από την προϊστορική εποχή – εντυπωσιακά παλαιές μια και πρόκειται για έργα ηλικίας περίπου τριάντα χιλιάδων ετών.

Τα πετρογλυφικά του

Burrup είναι όπως γράφει ο Γ. Β. «κάτι αντίστοιχο με μια εικαστική σύμπτυξη του Λούβρου και της Παλαιάς Διαθήκης, σε ένα τεράστιο εικαστικό, ιστορικό, αρχαιολογικό πάρκο.»…
Για να συλλάβουμε το μέγεθος της καταστροφής μας καλεί να φανταστούμε να πολτοποιείται ο Άγιο Όρος ή οι Μυκήνες και στο Στόουνχετζ για κάποιο παρόμοιο λόγο…
Με οποιοδήποτε μέτρο αυτό είναι ασύλληπτο…
Σαν να χρησιμοποιούνται ας πούμε τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας ή η Βίβλος του Γουτεμβέργιου για προσάναμμα επειδή είναι εύφλεκτα…

Όπως χρησιμοποιήθηκαν οι ταινίες της ΕΡΤ με τις μαγνητοσκοπημένες τηλεοπτικές σειρές – επειδή ήταν ταινίες – για να γράφονται ποδοσφαιρικοί αγώνες και έτσι χάθηκαν οριστικά οι περίφημοι Έμποροι των Εθνών του Αλ. Παπαδιαμάντη που είχε σκηνοθετήσει ο Κώστας Φέρρης…
Μια δημιουργία δηλαδή που βρίσκεται αποτυπωμένη σε ένα υλικό καταστρέφεται  για να ανακυκλωθεί το υλικό στην οποία είναι αποτυπωμένη…

Ο μονόλογος του Ιωάννη Μούχρα και η θλιμμένη μορφή της Αυγούστας χάθηκαν δια παντός για να μεταδοθεί ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, Πολύ σημαντικός δεν αντιλέγω, αλλά η αξία της ταινίας ήταν μόνο το υλικό της, όχι το τι είχε γραμμένο πάνω της;

Αυτό έγινε και στις ταινίες του Ζωρζ Μελιές, του σπουδαίου κινηματογραφιστή, από τους πρωτοπόρους που κατασκεύασε δική του κάμερα μιμούμενος τους αδελφούς Λυμιέρ και κατάφερε να δημιουργήσει όνειρα με κινούμενες εικόνες… Οι ταινίες του πουλήθηκαν μετά τον Α Παγκοσμιο  πόλεμο για το υλικό τους. Επειδή μπορούσαν να λιώνουν και από αυτές κατασκευάστηκαν γυναικεία τακούνια…

Τόσα χρόνια ανθρώπινου πολιτισμού και τα γεγονότα στο Burrup αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν είναι αδιανότητο...

Μια Ανάσταση

Ναι είπα να μην ξαναγράψω
Να αφήσω πληκτρολόγιο
πένα, μολύβι
Την οθόνη μου κενή εάν αγαπάτε έτσι
Να βυθιστώ στην αφασία εκείνη
Της λευκής σελίδας
Που σε στέλνει στα δυνατά τα φώτα έξω
Μακριά απ’ τα σκότη τα πυκνά που ψυθιρίζουν ιστορίες
Εκεί που εικόνες αλλόκοτες στου πηγαδιού το βάθος
Στριμώχνονται
Τα βάζουν με τις λέξεις
Κι εαυτός σου χάνεται
Διαιρείται με το στανιό και σε κοιτά από απέναντι
με δυσπιστία
Κάθε φορά που εσύ θαρρείς πως πιάνεις στον αέρα κάποια νεύματα του Αλλού
Κουνάει το κεφάλι με ανεξιχνίαστες βουλές
Σαν αντίπαλος σε μια παρτίδα σκάκι
Αδιέξοδη
Άλλο δεν πάει πια
Πόνεσαν τα κόκαλα από την ακινησία
Και ο αγέρας είναι βαρύς, κολλάει στα πνευμόνια
Αυτός ο θάνατος πρέπει να λάβει ένα τέλος
Πίσω στη ζωή
Να μετακινήσει κάποιος την ταφόπλακα
Δεν είναι πια εδώ να πούνε ο γραφιάς
Μην τον ψάχνετε
Σε μια σκηνή θεάτρου θα υποκλίνεται
Ρωμαίος ή Ιουλιέτα δεν θυμάμαι ακριβώς
Στο τέλος του έργου μετά το δηλητήριο
Νεκροί και οι δυο
Να σηκώνονται κρυφογελώντας για το χειροκρότημα
Μετά το τέλος της παράστασης
Και πάλι από την αρχή
Νικήθηκε ο θάνατος
Με μιαν απλή χειρονομία επί σκηνής
Κι ας λέει ο Σαίξπηρ άλλα


Πόλυ Χατζημανωλάκη
Μάιος 2013

Οι αποχρώσεις του πράσινου

Αυτές τις μέρες πάλι τελειοποιώ την τεχνική της ενδοσκόπησης
Εδώ στο ορεινό χωριό
Έχω βέβαια βρει μια επαφή με τη φύση
και σύνδεση στο ίντερνετ, οπωσδήποτε
Ζηλεύω τους Γάλλους συγγραφείς, τόσο καλούς στις περιγραφές τοπίων
Δεν τολμώ να περιγράψω κάτι εκτός
Μόνο το μέσα ξέρω
Μαθαίνω βέβαια να παρατηρώ
τα χρώματα και πόσο όμορφα ταιριάζουν
οι αποχρώσεις του πράσινου
κοινότοπο θα μου πείτε
αλλά θα έπρεπε να δείτε αυτά τα δέντρα με τα άγνωστα ονόματα
Πώς συνυπάρχουν με τα έλατα
μια ομορφιά που δεν μπορώ με λόγια να την πω
και μετά οι περίπατοι έξω από τα φωτισμένα παράθυρα τη νύχτα
Μικρές ιστορίες που φαντάζομαι σαν να είναι δικές μου
Σαν αναμνήσεις από ζωές που δεν έζησα
των ανθρώπων
που ζουν εδώ
Συνήθειες που οι επισκέπτες δεν καταλαβαίνουμε
Ζαλισμένοι από την πυκνότητα του αέρα σε αυτό το υψόμετρο
Μια μυστηριώδης κούραση για την οποία μιλούν οι ντόπιοι
Σαν μια αρρώστια από το παρελθόν
που δεν σε αφήνει, δεν μπορείς να την ξεχάσεις
Και μας κλείνει εμάς απ' έξω
να περπατάμε στα σοκάκια του χωριού
Ανίδεοι...
Ακούγοντας τα βήματά μας στο πλακόστρωτο

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Μάιος 2013

Εικόνα: Richard Tuff, Mountain village, gouache on paper

Ο Vincent Van Gogh ως Λάζαρος

Στην φαινομενική ηρεμία του ασύλου του Σαιν Ρεμύ ο Βαν Γκογκ, έγκλειστος, βασανιζόταν από αϋπνίες και μια σκέψη τριβέλιζε το νου του. Είχε νόημα να επιστρέψει στον κόσμο; Πώς μπορούσε να αντέξει αυτή τη μεταβολή στο ρυθμό – μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου είπε μέσα του – κοιτώντας το φεγγίτη του δωματίου στο Δρομοκαϊτειο, αυτή τη μεταβολή που του άλλαζε την πυκνότητα, τον έκανε να σηκώνεται από το έδαφος, οι νοσοκόμοι τον έβλεπαν να αιωρείται πάνω από το κρεβάτι του με τα μάτια κλειστά, και το δωμάτιο πλημμύριζε μυρωδιά από φρεσκοθερισμένα στάχια, τοπίο θερισμού ο νους του, με μια άμαξα στη μέση…Νομίζω αστερισμός ήταν η άμαξα… σχήματα στον έναστρο ουρανό να στροβιλίζονται. Μετά θα έγραφε την πονεμένη επιστολή στον αδελφό του να παραπονεθεί πως φαντάζεται τον εαυτό του πουλί κλεισμένο στο κλουβί του να χτυπά το κεφάλι στα κάγκελα εκείνο να ματώνει. 
Η ανοιχτή πόρτα του κλουβιού, μια μεταφορά για τη διάθεσή του να μην επιστρέψει…Η αραίωση του σώματος και οι αιωρήσεις ήταν η αρχή. Σιγά σιγά να κατεβάσει το φως της συνείδησης – δεν ήταν και τόσο δύσκολο – μια σκηνή θεάτρου το μυαλό. Από δω και στο εξής να στραφεί σε ένα νοερό αποχρωματισμό των πινάκων, όπου βαθμιαία ξεκινώντας από τους στροβιλισμούς με το πινέλο που θα έφευγαν πρώτοι, θα έφευγαν όλα, το μπλε κοβάλτ, το πορτοκαλί και οπωσδήποτε το κίτρινο, τόσο έντονο κάποιες φορές, που είχε δώσει αφορμές να τον κακολογήσουν και να αποδοθεί, αυτή η εμμονή του στο αψέντι…Τα χρώματα λοιπόν, θα αντικαθίσταντο από τα ονόματά τους. Αυτό θα επέτρεπε στον ίδιο να απαλλαγεί από τις επιλογές του και να θυμηθεί τις νοητές εικόνες από την αρχή, λιτές, άχρωμες αλλά με ένα πλήθος πιθανότητες εκδίπλωσης…
Αφού αποχρωμάτισε νοερά όλους τους πίνακές του, αυτό είναι μια δυνατότητα που μου δίνει η τρέλα, είπε, να βλέπω τα έργα μου χωρίς χρώμα…Αυτό που μου μένει είναι να απαλλαγώ από το βόμβο, από τον εκκωφαντικό και μάταιο θόρυβο των σκηνών, είπε– δεν νομίζω ότι αυτό κατάφερε να το κάνει…Παραισθήσεις είπαν οι γιατροί, του τρυπούσαν το κρανίο κάποτε αυτοί οι ήχοι και μαζευόταν διπλωμένος στην άκρη του κρεβατιού του ανήμπορος…δεν είχε βρει τη λύση…
Όταν τον άφηναν οι κρίσεις, αντέγραφε έργα μεγάλων ζωγράφων. Με αναζωογονεί αυτό, έλεγε. Ίσως με κάνει να επιστρέψω. Ετσι ζωγράφισε Ντελακρουά, Μιλέ, Χιροσίγκε – κάτι εξαίσιες ροδακινιές και άλλους…Ξεκίνησε μια συνομιλία με τα έργα των άλλων, σαν να έβγαιναν τα πνεύματά τους και να τον καλούσαν. Μια αναβάπτιση στην τέχνη των άλλων, μια κατάδυση σε άλλες συνειδήσεις, μια ανταλλαγή, μια μεταμόρφωση του εαυτού…
Κάτι σαν Ανάσταση, μετά από την Κάθοδο στον Άδη…



Μια δική του Ανάσταση, μια δική του επαναφορά ίσως είναι και η Ανάσταση του Λαζάρου κατά Ρέμπραντ, που ξαναζωγράφισε, εμπνεόμενος από το χαρακτικό του Ρέμπραντ, αποδίδοντας ίσως δικά του χαρακτηριστικά στο νεκρό. Παρέλειψε βέβαια να περιλάβει στην εικόνα τον Ιησού…Νομίζω ο πίνακας είναι ακόμα πριν το θαύμα, αν ήταν εκεί ο Ιησούς, η παρουσία του θα απέτρεπε το θάνατο είχαν πει οι αδελφές του νεκρού… ίσως αυτό να θέλει να τονίσει με αυτή την ηθελημένη διαφορά. 
Το κενό εντός του, την εσαεί απουσία. 

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Εικόνες:
Η Εγερση του Λαζάρου κατά Ρέμπραντ, του Βαν Γκογκ (1887 - 1890) 
Η Ανάσταση του Λαζάρου του Ρέμπραντ, 1632 χαρακτικό

"H Xάρριετ πήγαινε όποτε τη φώναζαν" της Ολβίας Παπαηλίου [θεατρική παράσταση - work in progress]

Η Χάρριετ πήγαινε όποτε τη φώναζαν" της Ολβίας Παπαηλίου
Θεατρικός μονόλογος για ηθοποιό και τροβαδούρο

με τις Κατερίνα Λούρη, Ειρήνη Δασκαλάκη
Σκηνοθετική επιμέλεια: Πόλυ Χατζημανωλάκη

Θεατρικός μονόλογος βασισμένος στην αληθινή ιστορία της Χάρριετ Μονκρήφ που συντάραξε την κοινή γνώμη της Βικτωριανής Αγγλίας… Ο γάμος της, οι κατά συρροήν υποθέσεις μοιχείας, μια κατασκευασμένη διάγνωση ταραγμένης ψυχικής υγείας, το διαζύγιο και εγκλεισμός της επί τριανταέξι χρόνια σε ψυχιατρικό άσυλο. 

Μουσικές από όλον τον κόσμο: Κρητικά τραγούδια γάμου, μοιρολόγια, νανουρίσματα, τανγκό, φάντος, ελληνικές και ιρλανδέζικες μπαλάντες, οπερετικές άριες μας βοηθούν να προσεγγίσουμε και να δικαιώσουμε ψυχικά δράματα που ξεπερνούν τόπο και χώρο.

Σας περιμένουμε την Τετάρτη 24 Απριλίου στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30 Μεταξουργείο
τηλέφωνο κρατήσεων: 210 5227046

Τιμή εισόδου: 10 ευρώ με ποτό

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια Σκωτσέζα ευγενικής καταγωγής, η Χάριετ Μονκρήφ, παντρεμένη με τον Άγγλο λόρδο Τσαρλς Μορντάουντ, φέρνει στον κόσμο ένα παιδί του οποίου η πατρότητα αμφισβητείται. Ο σύζυγος την κατηγορεί για μοιχεία και εκείνη όχι μόνο δεν το αρνείται αλλά υπερθεματίζει και αναφέρει πλήθος εραστών, υποθετικών ή όχι που ανάμεσά τους ίσως και τον πρίγκιπα της Ουαλλίας, τον διάδοχο, τον μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδο τον 7ο. 
Το δικαστήριο δεν δέχεται την ομολογία της προκειμένου να μην γίνει σκάνδαλο και για να σωθούν υπολήψεις των κυρίων και με την σύμφωνη γνώμη των γιατρών, χαρακτηρίζει την Χάριετ ψυχασθενή. Απαλλάσσεται από τον χαρακτηρισμό ανήθικη και της αποδίδεται η τρέλα. Την έβλαψε η γέννα λένε – επιλόχεια ψύχωση – και κλείνεται σε άσυλο για τα τριανταέξι υπόλοιπα χρόνια της ζωής της. 
Η βρετανική κοινή γνώμη της εποχής - ο Εδουάρδος ήταν γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας - ασχολήθηκε σκανδαλοθηρικά με την υπόθεση κυρίως λόγω της εμπλοκής του βασιλέως. Αργότερα άρχισαν κάποιες φωνές να αναρωτιούνται για την θυσία ενός αθώου στο βωμό του καθωσπρεπισμού. 

Δεν δικαιώθηκε όμως η Χάρριετ Μονκρήφ. Δεν μάθαμε τι συνέβη στ’ αλήθεια μια και όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι κι έτσι. Πέραν του τάφου η Χάριετ δεν μπορεί να πει τι την ώθησε να κάνει μια τέτοια κατάθεση στο δικαστήριο που να οδηγήσει το σύστημα στο να την εξαφανίσει με αυτόν τον τρόπο από το πρόσωπο της γης. 
Η Ολβία Παπαηλίου ωστόσο, ασχολήθηκε με την υπόθεση και έγραψε ένα μονόλογο, για λογαριασμό της. Μιλά για όλα αυτά που δεν ακούστηκαν στο δικαστήριο. Η Χάριετ λέει την ιστορία της, από την αρχή, από τότε που ζούσε ανυποψίαστη για τις συμβάσεις της Βικτωριανής εκεί στο Βορρά, στα ψηλώματα. Επιχειρεί να εξηγήσει, να μιλήσει για τα αισθήματά της, να ζητήσει την αγάπη και την συγχώρεση του αγαγνώστη. Η ηρωίδα στοχάζεται και βιώνει τον θυμό, τον έρωτα, την επιθυμία, την οργή, την τρέλα, την ενοχή, την εκδίκηση…Συγχέει την αλήθεια και το ψέμα, κερδίζει και χάνει ξανά τον εαυτό της, καταργώντας τα όρια ανάμεσα σε αυτήν και τον κόσμο…
Μια ιστορία Βρετανική που θα μπορούσε να βρίσκεται – ίσως έχει ήδη βρεθεί μαζί με πολλές παρόμοιες – στις σελίδες των αδελφών Μπροντέ ή της Τζέην Ωστιν γράφεται στα ελληνικά και ανεβαίνει επί σκηνής τον Απρίλιο. 

Η Πόλυ Χατζημανωλάκη, με την άδεια της συγγραφέως, βασισμένη στο ότι το κείμενο αυτό γράφτηκε κατ’ αρχήν για να αποκατασταθεί η Χάριετ, επεχείρησε με τη σειρά της  την αποκατάσταση της επί σκηνής, σκηνοθετώντας μια θεατρική παράσταση, αναζητώντας συν - ενόχους στην συν – χώρεση αυτής της γυναικείας μορφής στη δική μας εποχή και στη δική μας τη χώρα…

Τούτο επιτυγχάνεται αφ’ ενός με την απόδοση της πυκνότητας  και της έντασης των αισθημάτων της Χάρριετ  από την Κατερίνα Λούρη, θεωρώντας  ότι ο κοινός παρονομαστής, το κοινό μας βάθος, είναι το ανθρώπινο μέτρο και οι υπερβάσεις του. Η  τοπικότητα, οι παραδόσεις της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, η Βικτωριανή εποχή και η ζωή της αριστοκρατίας, μπορεί να ενδιαφέρουν ένα Έλληνα θεατή, αν αποδοθούν με εντιμότητα. Όχι μόνο στην έρευνα στα κοστούμια και στα ρούχα της εποχής αλλά κυρίως στη νοοτροπία στις εκφράσεις, στην ανθρωπολογία των αισθημάτων.
Από την άλλη υπάρχει  η οικουμενική διάσταση αυτής της ιστορίας…Η κοινή ανθρώπινη ψυχή, τα αισθήματα οι καταστάσεις, τα ψυχικά φορτία, τα όνειρα που υπάρχουν σε όλες τις χώρες και στη δική μας. Ο τρόπος που μπορούμε να σχετιστούμε με αυτά…Οι συνειρμοί, η μουσική…Η Ειρήνη Δασκαλάκη,  τροβαδούρος, κοινωνιολόγος και μουσικολόγος είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να υποδυθεί επί σκηνής το alter ego της ηρωίδας. Να βοηθήσει να διαιρεθεί ο μονόλογος στα δύο και να δώσει τα φτερά με τη φωνή και τις μουσικές της να υψωθεί η φωνή της Χάριετ και να φανερωθεί. Να μιλήσει και να ακουστεί…
Μουσικές από όλον τον κόσμο: Κρητικά τραγούδια γάμου, μοιρολόγια, νανουρίσματα, τανγκό, φάντος, ιρλανδέζικες μπαλάντες, ο Μεγάλος Ερωτικός, Τολομέο του Χαίντελ…

Το σχήμα των χρυσανθέμων (ο κηπουρός γνωρίζει)

Ο κύριος Γιαμαμότο έχει αποσυρθεί πια στην φροντίδα του κήπου του. Ασχολείται με τα χρυσάνθεμα και το μικρό πέτρινο γεφυράκι που είχε χτίσει στα νιάτα του από τότε που δούλευε λογιστής στην Fukumoto inc. 
Ήξερε να αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του. Άκουγε τα κοτσύφια στην αυλή, πρωί πρωί με την ανατολή του ήλιου, χάιδευε τα δεντράκια του...
Ίσιωνε μια πέτρα που ίσως είχε μετακινηθεί από την πρωινή δροσιά και τον καλούσε να την αγγίξει. Μετά, φορούσε στα αυτιά τα ακουστικά από το walkman JVC και καβαλούσε το ποδήλατό του για διασχίσει την πόλη, φορώντας μια μάσκα για τα καυσαέρια και ακούγοντας μουσική των Μπητλς.
Ήθελε να αποφεύγει το συνωστισμό του μετρό.
Δεν άντεχε το σπρωξίδι των ανθρώπων και με πόση αγένεια φέρονταν σε ένα νέο, άγνωστο για την εποχή μέσο μεταφοράς. Εφτανε στην ώρα του στη δουλειά, όπου θα έκανε τις αθροίσεις του σκυφτός και προσηλωμένος. Ευσυνείδητα. Πότε πότε κοίταζε ένα ημερολόγιο απέναντι και μια φωτογραφία. Μη φανταστείτε τη Φουκουσίμα, όχι!
Ένα χιονισμένο τοπίο των Άλπεων κοίταζε για χρόνια, κάθε μέρα κάθε μέρα μέχρι τη σύνταξή του.
Και ο νους του στα χρυσάνθεμα, που θα άνθιζαν σε ένα νέο σχήμα.
Για αυτό ήταν βέβαιος



[Την εποχή της ανθοφορίας είναι
Που ο κηπουρός γνωρίζει ποιο άνθος θα μαραθεί
Τα χαμηλά τα φύλλα
Οι κορυφές που είχαν κάποτε λουλούδια
Και εκεί που διακλαδώνεται ο κεντρικός μίσχος
Βλέπει
Βλέπει μια μαργαρίτα στη καρδιά του χρυσάνθεμου
Έναν κρυφό ήλιο μέσα στα πέταλα
Και ψαλιδίζει
Μετασχηματίζει το τραγούδι σε σιωπή
προσωρινή
Αναζητώντας έναν ήχο άλλης τάξεως
Στις νομοτέλειες των χυμών
Ανοίγει δρόμο για τα φωνήεντα
Τους αναστεναγμούς που κρύβονται στις ξεραμένες άκρες
Μια πράσινη χροιά που χρειάζεται για να διαδοθεί ο τόνος
Κλαδεύει
Κόβει
Κουρδίζει το φυτό σαν να είναι αηδόνι
Και εκείνο συσπειρώνεται
Με ένα κρυφό χαμόγελο
Αυτό το άσχημο γλυπτό που βλέπετε
Ανήκει στη δυναστεία των χρυσανθέμων
Ετοιμάζεται για το παρθενικό του τραγούδι
Αρμονίες μιας νέας υποθετικής ακόμα ανθοφορίας
Κάτω από το ψαλίδι
Μια αφρισμένη ανάπτυξη χρυσών πετάλων
Με σχεδόν ερωτική εμπιστοσύνη εκείνος θα προκαλέσει
Την παλινόρθωση μιας νοητής ομορφιάς
μιας υπόσχεσης όπως λέει το όνομά του
Ενός φυτικού σχήματος που θα δικαιώσει το χρυσάφι….]


Πόλυ Χατζημανωλάκη
Απρίλιος 2013


Εικόνα: Gakiku βιβλίο των Χρυσανθέμων του 1519 από εδώ:http://www.ndl.go.jp/en/publication/ndl_newsletter/133/335.html

Οι ποιητές όταν αποφασίζουν να πετάξουν…

Κάποιοι ποιητές αποφασίζουν μια μέρα να πετάξουν
Πραγματοποιούν το Μεγάλο Άλμα από ψηλά
Ανοίγοντας γαλάζια μεταξωτά φτερά
Χειροποίητα
Αφού αποχαιρετήσουν πρώτα φίλους και γνωστούς
Και εμπιστευτούν στους γείτονες την πρόσφατη ποιητική συλλογή τους
Τα λιγοστά τους υπάρχοντα
Σαν μυστικό διαδίδεται, από στόμα σε στόμα αυτή η παράδοση
Για αυτούς που νοιώθουν κάποτε μια παράξενη αλαφράδα
Εκ θεού
Και η ανάσα τους, από ανεξήγητους αυλούς, τους γεμίζει μουσική
Πληρούνται
Σαν τα πουλιά γίνονται πτητικοί
Επιτελείται μια μεταμόρφωση στη φύση τους
Και ανήκουν πλέον σε άλλη τάξη
Βetween - betwixt
Όπως ο Πήτερ Παν που για καιρό ήταν πουλί στους κήπους του Κένσιγκτον
Αυτό σημαίνει μια μερική αχρωματοψία
και μια απώλεια της αίσθησης του χρόνου
Μια αλλαγή
Αποκτούν επίγνωση της ιστορίας αλλιώς
Σαν να φορά στολή παραλλαγής
Άχρωμη όπως από ψηλά τους εμφανίζεται
με την ονοματοδοσία των δρόμων που συνηθίζουν οι άνθρωποι
Με κατορθώματα ηρώων, μάχες, και επετείους
Διασταυρώσεις, γέφυρες, πλατείες
Τόπους συνάντησης
Κόμβους, δρόμους ταχείας κυκλοφορίας
Συμφόρησης
Γκρίζου αίματος
Και μια διάχυτη αίσθηση ματαιότητας που τους επιτρέπει να αποχωρήσουν
Νομίζω πως ο Μάρκο Πόλο τους είδε στο ταξίδι του
Είναι οι άλτες που θαύμασε ο Όσιπ Μάντελσταμ στην εξορία
Και θέλησε να απομνημονεύσει τα ποιήματά τους
Και στην ταινία του Βέντερς είδα έναν να αποχαιρετά τον Άγγελο
και να γλιστρά στο κενό
μαυρόασπρη η ταινία, θυμηθείτε
Και ο υπάλληλος της ασφαλιστικής εταιρείας που αποφάσισε να πετάξει
Στο τραγούδι του Βασιλιά Σολομώντα της Τόνι Μόρισον
Ήταν στ’ αλήθεια ποιητής
Αυτός τα κατάφερε
Σταμάτησε η ροή του χρόνου με την πτώση του
Γέμισε ο ουρανός ροδοπέταλα
Πορφυρά βελούδινα κουρελάκια από το καλαθάκι μιας κοπέλας
Που στροβιλίζονταν στον αέρα και τα κυνηγούσε ο κόσμος


Πόλυ Χατζημανωλάκη
Απρίλιος 2013


Εικόνα από:http://declarationsandexclusions.typepad.com/foolblog/images/koyaanisqatsi_figures.jpg